Το ξύλο του αδερφού μου

Ο Αλιάκμονας ακουγόταν να τρέχει ευτυχισμένος στον κατήφορο. Είχε σμιλέψει κατά πως ήθελε την πορεία του ύστερα από τόσους αιώνες ποταμίσιας ζωής, μετά από τόσα καλοκαίρια και τόσους χειμώνες που πέρασαν από πάνω του. Φούσκωνε περήφανος και οργισμένος με την κακοκαιρία και κινούνταν ήσυχος τον καλό καιρό....

Μέσα από την θάλασσα, Ουρανία Μπάγγου

Μέσα από την θάλασσα

Οι ωκεανοί καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος της γης και μας δίνουν το μισό οξυγόνο που έχει η ατμόσφαιρα. Μέσα στην ρευστότητά τους ζει ένας τεράστιος αριθμός οργανισμών που τους περισσότερους δεν τους γνωρίζουμε, λόγω του μεγάλου βάθους που φτάνει τα εφτά μίλια- χωράνε κάτι μεγαλύτερο από ένα Έβερεστ- και λόγω του ότι δεν...

Συνέχεια...

Τα ρούχα του πατέρα μου

Διάλεξα πρώτα το κοστούμι. Ήταν καφετί με ένα λεπτό καρώ. Και το πανταλόνι και το σακάκι έστεκαν καλοσιδερωμένα στην κρεμάστρα. Πουκάμισο, όμως, δεν ταίριαζε κανένα. Ή μάλλον αυτό που ταίριαζε φαίνονταν πολυκαιρισμένο, από την έλλειψη χρήσης. Το κατέβασα, το έβαλα στο πλυντήριο και το έβγαλα αμέσως μετά στον αέρα για να στεγνώσει γρήγορα....

Συνέχεια...
Μάνα και κόρη, Ουρανία Μπάγγου

Μάνα και κόρη

Καλά είναι να έχεις και κορίτσι κι αγόρι, λέει ο λαός, αλλά αυτά δεν γίνονται-μέχρι στιγμής- κατά παραγγελία. Κι αν γίνονταν θα δημιουργούσαν προβλήματα. Η φύση χαρίζει περισσότερα κορίτσια στους ανθρώπους, παρά αγόρια. Και μάλλον δεν το κάνει από αδυναμία προς το γυναικείο φύλο, αλλά επειδή εξυπηρετεί την λογική της συνέχειας του είδους....

Συνέχεια...