Κάνε και συ ένα μνημείο, μπορείς!

Σε κάποιο χωριό της Μακεδονίας, της Ελληνικής εννοώ, ξύπνησαν μια μέρα οι άνθρωποι και είδαν στην αυλή ενός σπιτιού, να κοιτά προς την πλατεία, ένα άγαλμα. Παρίστανε έναν ευσταλή άντρα με στριμμένο μουστάκι και ρούχα που φοριόνταν την εποχή του 1913. Τα φυσεκλίκια αγκάλιαζαν χιαστί το στήθος του και ήταν φτιαγμένο από πρασινωπή...

Συνέχεια...

Μάνα και κόρη

Καλά είναι να έχεις και κορίτσι κι αγόρι, λέει ο λαός, αλλά αυτά δεν γίνονται-μέχρι στιγμής- κατά παραγγελία. Κι αν γίνονταν θα δημιουργούσαν προβλήματα. Η φύση χαρίζει περισσότερα κορίτσια στους ανθρώπους, παρά αγόρια. Και μάλλον δεν το κάνει από αδυναμία προς το γυναικείο φύλο, αλλά επειδή εξυπηρετεί την λογική της συνέχειας του είδους....

Συνέχεια...

Αλεξι-ψεκάσμιον

Απλοί, περίπου φυσιολογικοί, άνθρωποι είμαστε. Έχουμε ανάγκη να αναπνέουμε αέρα και να πίνουμε νερό. Και σίγουρο είναι ότι αν διαλύσει κάποιος μια νευροτοξική ουσία στο νερό ή στον αέρα μπορεί να αλλάξει την συμπεριφορά μας. Στο νερό, βέβαια, μπορείς να την ανιχνεύσεις ευκολότερα. Γεμίζεις το ποτήρι και το κοιτάς στο φως. Κι αν...

Συνέχεια...

Παγκοσμιοποίηση

Φορέας της παγκοσμιοποίησης είναι οι δρόμοι. Αυτοί που ανοίχτηκαν από χωριό σε χωριό και από πόλη σε πόλη. Από πολύ παλιά. Τους περπατάμε στην στεριά, στην θάλασσα, στους αιθέρες, στο διαδίκτυο. Πριν γίνουν στην πράξη, σχεδιάστηκαν στο μυαλό μας. Αναρωτηθήκαμε τί υπάρχει έξω από μας, γιατί υπάρχει και ποιους σκοπούς εξυπηρετεί. Το μυαλό...

Συνέχεια...

Οι πολιτικές υπό αποχώρηση, επανείσοδος της λογικής;

Ένα ρητό λέει ότι: “όταν κάνει σχέδια ο άνθρωπος, ο Θεός γελάει- κι όταν δεν κάνει, ο Θεός κλαίει”. Το πεπερασμένο της νόησης του ανθρώπου είναι προφανές και στις δύο περιπτώσεις. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να σχεδιάζουμε διάφορες θεωρίες, σύμφωνα με τις οποίες πορευόμαστε, κι ας γελάει ο Θεός μαζί...

Συνέχεια...

Κοντά σ’ ένα μνήμα

Πρωινό Σαββάτου, μόλις σήμανε το τέλος της η λειτουργία μέσα στην εκκλησία. Οι άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους μέσης ηλικίας και πάνω, κατευθύνονται γύρω από το συγκεκριμένο μνήμα ενός ανθρώπου που πέθανε πριν σαράντα μέρες. Τόσος είναι ο χρόνος που χρειάζεται για να μετριαστεί και να εκλογικευτεί, κάπως, ο πόνος εκείνων που έχασαν τον...

Συνέχεια...

Με τον Χρυσόστομο

Μάρτιος 2007 Δώσαμε ραντεβού σ’ ένα καφέ απέναντι από την εκκλησία της Αγίας Σοφίας. Για την Θεσσαλονίκη μιλώ. Απογευματάκι ήταν όταν συναντηθήκαμε. Ήταν ήρεμος, εύχαρις. Είχε προηγηθεί μιά επιστολή του που αφορούσε το διήγημά μου «να μην ανεβαίνει στα βουνά χωρίς καπέλο». Και οι επιστολές του οι ίδιες ήταν έργα τέχνης˙ γιατί, εκτός...

Συνέχεια...

Φιλοκτήμων, ο φιλότεχνος

Ο Φιλοκτήμων κατάγεται από την Μόλασση – οι Μολοσσοί, που κατοικούσαν στην περιοχή, αναφέρονται σαν αρχαία Μακεδονική φυλή. Η δε Μόλασση είναι ένα χωριό που υπάγεται, σήμερα, στην περιοχή Βοΐου την ανήκουσα στην Καστοριά. Όταν τον πρωτογνώρισα ήταν ακόμα παιδί κι έπαιζε στα σοκάκια, στις αυλές και στην ράχη πάνω από το χωριό...

Συνέχεια...

Τι να έκανε κι αυτή; πήγε με τον πρώτο τυχόντα.

Δεν πέρασαν ούτε ένα ούτε δύο χρόνια έγγαμου βίου. Κοντά, δέκα χρόνια πέρασαν. Κι από βάσανα και φουρτούνες άλλο καλό, κάθε μέρα όλο και κάτι προέκυπτε. Στην αρχή βέβαια τη συμβίωσή τους την έκαναν πιο “εύγευστη” τα γαμήλια μέλια, που απάλυναν κάπως τα μεταξύ τους προβλήματα και τα παραδοσιακά με τα πεθερικά. Δεν...

Συνέχεια...

Να τα πούμε λίγο, ρε φίλε!

Μπορεί ένας νεαρός άνθρωπος να ακούει δημοσίως την μουσική που του αρέσει; Μπορεί μια γυναίκα να κυκλοφορεί όσο ντυμένη θέλει και επιπλέον να ορίζει τον εαυτό της; Ένας τυχαίος άνθρωπος έχει το δικαίωμα να διαλέξει, ή να μη διαλέξει, τον Θεό του; Γίνεται να σκέφτομαι χωρίς περιορισμούς, να εκφράζω τις σκέψεις μου και...

Συνέχεια...